Koude lucht

Lekker als je zondagochtend naar de sportschool gaat.

Lekker dat ik dan allerlei huishoudelijke klusjes
tegelijkertijd
en tussendoor
kan doen.

Allemaal bezigheden
die niet per se nu hoeven.
Die kunnen wachten.

Maar toch.

Even in mijzelf gekeerd,
zonder jouw aanwezigheid in huis.

Jouw behoefte aan contact.
Mijn behoefte om met rust
gelaten te worden.

De open dozen van de eetkamertafel
heb je opgeruimd.

Wat er nog in moest
ligt op het aanrecht.

Je sporttas
bezet de eetkamertafel.

De dozen haal ik weer uit de kast.

Ik ruim alles op
wat ik had laten liggen.

Voorzichtig
om je sporttas heen.

Naar boven.
Daar verder met mijn eigen dingetjes.
Zonder jou.

Het wasgoed bij elkaar gesprokkeld.

Nog eventjes geduld
voordat je echt weg bent.

‘Kan het warm water uit?’
‘Weet niet.’
‘Oké, dan laat ik de boiler aan.’

Ik denk na.

‘De boiler mag uit.’

Gel in mijn natte haar.
Handen wassen met koud water.
Toch maar warm water gebruikt.

Potjandorie.

Waarom die vraag?

Eindelijk.
Hij is klaar om te vertrekken.

‘Nou, tot straks. Ik weet nog niet hoe laat ik thuis ben.’

Kan mij wat boeien.

‘Ik ben vanmiddag weg.’
‘Ja, dat weet ik.’

En ik kan het niet laten.

‘Waarom vroeg je mij of je het warme water uit kon doen?’

‘Ik dacht dat je klaar was in de badkamer.’

‘Nou, ik was nog niet klaar.
Een mens wil graag ja antwoorden.
Stel die vraag zondagochtend maar niet meer.’

‘Oké.’

Overleg.
Overleg.
Overleg.

Interpunctiecommunicatie.

Oeverloos gezwam.

Zijn ding.

Ik doe gewoon mee.

De deur valt dicht.

Ik loop met mijn wasgoed naar zolder.

Chloordamp slaat op mijn ogen.

Kon die fles bleek in het fonteintje
nou echt niet wachten?

Hier heb ik geen zin in.

Ik zet alles tegen elkaar open.

De koude lucht
trekt door zijn werkkamer.

Ik ga echt niet
in chloordampen
de was in de wasmachine doen.

Ik ga eerst schrijven.