Paars. Tulpen. Chocola.
Tegen vier uur ’s middags, het tijdstip waarop ik langzaam
naar de nacht toewerk, staat Hanna voor mijn deur met een grote bos tulpen.
Haar tengere lijf verschuilt zich achter haar geschenk voor mij. Alleen haar
stralende lach piept erlangs.
Hanna zegt wat gezegd moet worden. Zonder doekjes. Zonder
schroom. Daarna zoeken we naar begrip voor anderen. Soms zijn dat onze eigen
echtgenoten.
Een ander zou er geen chocola van maken.
Voor haar heb ik chocoladebrokjes naar eigen smaak gemaakt.
De cranberrythee verwarmt. De wortelcake en chocolade eten we langzaam op.
Hanna draagt paars. De paarse tulpen hangen eerst over de
rand van de grote vaas. De volgende dag staan ze fier rechtop.
Laatst zat ik bij Hanna thuis om zeven uur ’s avonds al te
knikkebollen. Bij zonsondergang komt zij juist tot leven. Niet veel later ging
ik naar huis om te slapen.
Onze chronobiologie loopt asynchroon.
Wij niet.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten